Description

அந்தர் பஹிச்ச பூர்ணஸ்யம் ஆனந்தாம்ருத லக்ஷணாம்   சந்ததம் மனசி பாவயேத் சத்குரும் ஸ்ரீ காமேஸ்வரம் என் வாழ்வில் ஒரு பெரும் ஆசை எப்போதும் ஒளி விட்டுக் கொண்டே இருந்தது. லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம் , ஆயிரம் நாமங்களால் மலர்ந்த அந்தத் தெய்வீக ஸ்தோத்திரம், எத்தனை தலைமுறைகளுக்கும் குருவின் சுருதியாய், பக்தியின் அலைகளாய் ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் ஒரு கேள்வி என் உள்ளத்தில் அடிக்கடி எழுந்தது. இந்த நாமங்களில் மறைந்திருக்கும் உண்மையான அர்த்தம், தத்துவம், யோக ரகசியம் – அவற்றை இன்றைய சாதாரண வாசகர் எளிதில் எப்படி புரிந்துகொள்வார்? பழைய காலத்தில் பல பெரிய பண்டிதர்கள், ஆச்சார்யர்கள், யோகிகள் இந்த நூலுக்கு விளக்கங்கள் அளித்திருக்கிறார்கள். அந்த உரைகள் அனைத்தும் வேதாந்தத்தின் ஒளியையும், தந்திரத்தின் ஆழத்தையும், பக்தியின் பாசத்தையும் தாங்கியவை. ஆனால் இன்றைய மனம் வேறு. இன்றைய வாசகனுக்கு எளிதில் படிக்க, உள்ளத்தில் உணர, பாவனையுடன் தியானிக்க,  ஒரு புதிய வழி தேவைப்பட்டது. அந்த தேடலில் தான் எனக்குள் ஓர் அருட்குரல் ஒலித்தது. அது யாரின் குரல்? ஶ்ரீ குருவருளால் என்னுள் ஒலித்த அஷ்ட வாக்தேவதைகளின் குரல்.வசினி, காமேஶீ, மோதினி, விமலா, அருணா, ஜைனீ, சர்வஜ்ஞா, கௌலினீ. இந்த எட்டு வாக்தேவதைகளும் சேர்ந்து, நீயே எங்கள் வாக்கின் தூதன் ஆகி, நாமங்களை மீண்டும் புது பாணியில் வெளிப்படுத்து என்று கட்டளையிட்டன. அந்த கட்டளை என் வாழ்வின் திருப்பமாக அமைந்தது. என் பேனா இனி என் பேனா இல்லை; அது அவர்களின் வாக்காக மாறியது. என் சிந்தனை இனி என் சிந்தனை இல்லை; அது அவர்களின் தெய்வீக சங்கல்பமாகியது. அப்படியே இந்த நூல் பிறந்தது. வசினி என் உள்ளத்தில் சொன்னாள்: ஒவ்வொரு நாமமும் தனியே ஒரு மந்திரம். அதை சுலோகமாக எழுதிப் பின் தமிழில் பாசமுடன் கூறு. உன் பேனா வாக்கின் ஓசையாய் அமையட்டும். அந்தச் சொல் கேட்ட பின் என் எழுத்து, தியானமாகிப் போனது. காமேஶீ குரலிட்டாள்: ஜீவன் தேடும் பெரிய கேள்வி நான் யார்? என்பதே. அந்தத் தேடலை நாமங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. அதை வாசகனுக்கு உணர வைக்க உன் பணி உள்ளது. அதனால் என் உரை ஆன்மீகத் தாகத்தை எழுப்பும் கருவியாய் ஆனது. மோதினி சிரித்தாள்: விளக்கம் வெளியில் விரிந்து செல்ல வேண்டாம். அது வாசகரின் உள்ளே சென்று கதவுகளைத் திறக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு நாமமும் தியானத் திறவுகோலாக அமையட்டும். இதிலிருந்து என் எழுத்து, வெளிப்பயணமல்ல – உள்ளப் பயணமாக மாறியது. விமலா விவரித்தாள்: உன் மொழிபெயர்ப்பு களங்கமின்றி தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும். எளிமையும் பாவனையும் ஒன்றிணைந்ததாக இருக்கட்டும். வணங்குகின்றோம் என்ற சொல் உன் அடையாளமாக இருக்கட்டும். அதிலிருந்து என் உரையின் அடிக்குறிப்பு எப்போதும் வணக்கமே ஆனது. அருணா ஒளியாய் வந்தாள்: ஒவ்வொரு நாமமும் ஒரு சூரிய கதிர். அஞ்ஞான இருளை அகற்றி, ஜீவனை வெளிச்சம் நோக்கி இட்டுச் செல்லும் சக்தி அதிலுண்டு. அந்த ஒளியைச் சொற்களில் காட்ட வேண்டும். என் உரை இனி அருளின் கதிர்களாய் ஒளிரத் தொடங்கியது. ஜயினீ ஊக்கமாய் சொன்னாள்: இந்த நூல் பண்டிதர்களுக்கே அல்ல. சாதாரண பக்தன் படிக்கும் போதும், அவனுக்குள் நானும் தாயை அடையலாம் என்ற வெற்றி நம்பிக்கை எழ வேண்டும். அந்த நம்பிக்கையை விதைப்பதே என் எழுத்தின் பணி ஆனது. ஸர்வேசீ சொன்னாள்: இந்த நாமங்களில் உபநிஷத்துகளின் மகாவாக்கியங்கள் மறைந்துள்ளன. பிரக்ஞானம் பிரம்ம, அஹம் பிரம்மாஸ்மி, தத் த்வமஸி, அயமாத்மா பிரம்ம. இந்த உண்மைகளை வெளிக்கொணர்வதே உன் கடமை. அதனால் என் உரை பக்தியுடன் மட்டுமல்ல, வேதாந்த ஞானத்தோடும் கலந்தது. கௌலினீ குரலிட்டாள்: நாமங்கள் வெறும் பெயர்கள் அல்ல. அவை மூலாதாரத்திலிருந்து சகஸ்ரார வரை செல்லும் யோகப் பாதையின் படிகள். அதை விளக்கும் போது யோகியின் பயணத்தை மறக்காதே. அதனால் என் எழுத்து யோகப் பாதையின் கதையாகவும் ஆனது. இவ்வாறு அஷ்ட வாக்தேவதைகள் என்னை வழிநடத்த, நான் ஒரு புதிய முறையை உருவாக்கினேன். இந்த முறை வாசகருக்கு மூன்று அனுபவங்களை தரும்: நாமத்தைப் பாடி, மனதில் பாராயணம் செய்து, அதன் உள்ளார்ந்த பொருளில் பாவித்து, மெல்ல மெல்ல தாயின் சன்னிதிக்கு இழுக்கப்படுவான். இப்போது நான் உணர்கிறேன் -இது என் தனிப்பட்ட முயற்சி அல்ல. இது அஷ்ட வாக்தேவதைகளின் அருள் சக்தி. என் பேனா அவர்களின் கருவி; என் இதயம் அவர்களின் சங்கு; இந்த நூல் அவர்களின் அருள் அலை. மேலும் இந்த உரை பல்வேறு மகநீயர்கள் குறிப்பாக மஹான் ஶ்ரீ மஹான் ஸ்ரீபாஸ்கரராயர்   அவர்களின் உரையைப் பலமுறை படித்ததன் வெளிப்பாடாகவே அமைந்துள்ளது அவர்களின் அருளே. என் பணி?  அந்த அருள் அலைவை உங்களுடன் பகிர்ந்ததே. இந்த எளிய புதுமையான உரை என் வாழ்வின் ஆனந்தக் கண்ணீர். இனி இந்த நூல் உங்களின் இதயத்தில் ஒலிக்கட்டும். ஒவ்வொரு நாமமும் உங்களுக்கு அருள் சூரியனாய் உதிக்கட்டும். அம்மா லலிதா த்ரிபுரசுந்தரியின் கருணை என்றும் என்னையும், உங்களையும் வாழவைக்கட்டும். குரு பாத தூளி வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்