பேரின்பக் கடல் – ॥ ஆநந்த³ஸாக³ரஸ்தவ: ॥

ஸ்ரீ குருவிற்கு நமஸ்காரம். மஹான் ஸ்ரீ நீலகண்ட தீட்சிதர் அவர்கள் மஹா பண்டிதர்.அவருடைய பாடல்களுக்கு தமிழ்ப்பாடல்கள் எழுதுவது என்பது கொசுவின் இறக்கையால் வானத்தின் பொத்தலை அடைப்பது போன்றது. ஆனாலும் அந்த மஹான் எழுதியதை படிக்கும் வியாஜத்தில் சிறிது சத்சங்கத்தில் மனம் தோயட்டும் என்ற நிலையில் இதை அங்கீகரிக்க வேண்டுமாய் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அறிஞர்கள் ஏற்றுக்கொண்டு ஊக்குவித்தால் மகிழ்ச்சி அடைவேன்.

ஸ்ரீ குருபாதுகாப்யாம் நம:
– நாகசுந்தரம்

மஹாகவி ஸ்ரீ நீலகண்ட தீட்சிதர் அவர்கள் இயற்றிய
॥ ஆநந்த³ஸாக³ரஸ்தவ: ॥

(ஸ்ரீ ய. மகாலிங்க சாஸ்த்ரிகள் உரையை தழுவி
தமிழ் பாடல்கள் ஆக்கம் வேதாந்த கவியோகி நாகசுந்தரம்)

விஜ்ஞாபநார்ஹவிரலாவஸராநவாப்த்யா
மந்தோ³த்³யமே மயி த³வீயஸி விஶ்வமாது: ।
அவ்யாஜபூ⁴தகருணாபவநாபவித்³தா⁴-
ந்யந்த: ஸ்மராம்யஹமபாங்க³தரங்கி³தாநி ॥ 1 ॥

தனிமையிலே பார்க்கவெண்ணி தோது நேரம் இல்லையே
கனிவுகொண்டு அவளாக காட்சி தந்து நிற்கையில்
இனிமையான இக்கணம் என் இயலாமை சொல்வனே
மனிதன் எந்தன் மனதிலே மாதா வந்து நிற்பளே

ஆவேத்³யதாமவிதி³தம் கிமதா²ப்யநுக்தம்
வக்தவ்யமாந்தரருஜோபஶமாய நாலம் ।
இத்யர்த்²யஸே கிமபி தச்ச்²ரவணே நிதா⁴தும்
மாத: ப்ரஸீத³ மலயத்⁴வஜபாண்ட்³யகந்யே ॥2॥

சொல்வதெல்லாம் உனக்கு இங்கே சொல்லாமல் தெரியுமே
பலவிதமாய் சொல்கிறேன் எந்தன் பாரம் குறையுமே
கல்லான என்மனதின் புண்கள் ஆற சொல்கிறேன்
மலையத்துவஜன் பெண்ணே மனம் குளிர வைப்பளே

ஆக்ரந்தி³தம் ருதி³தமாஹதமாநநே வா
கஸ்யார்த்³ரமஸ்து ஹ்ருʼத³யம் கிமத: ப²லம் வா ।
யஸ்யா மநோ த்³ரவதி யா ஜக³தாம் ஸ்வதந்த்ரா
தஸ்யாஸ்தவாம்ப³ புரத: கத²யாமி கே²த³ம் ॥ 3 ॥

கதறி கதறி முகத்திலடித்து கண்ணில் நீர் விடுவனே
இதனை அறிந்து எந்தன் துக்கம் யாவர் மாற்ற வல்லரோ
பதத்தில் எந்தன் மனதை வைத்து பிரார்த்தனை செய்கிறேன்
உதவி செய்ய உந்தன் காதில் உரைத்து சொல்லி நிற்பனே

பர்யாகுலே மநஸி வாசி பரிஸ்க²லந்த்யாம்
ஆவர்தக³ர்த இவ சக்ஷிஷி கூ⁴ர்ணமாநே ।
கஸ்தேঽபி⁴தா³ஸ்யதி ஶிவே மமதாமவஸ்தா²ம்
காலே த³யஸ்வ கத²யாமி தவாது⁴நைவ ॥ 4 ॥

பேய் கணங்கள் கூடவந்து கூற்றுவனும் வருகையில்
வாய்குளறி காது குன்றி கண்ணும் மங்கி போகுமே
தாயாம் உந்தன் சன்னதி இன்றே வந்து நிற்கிறேன்
வாய்ப்பு வந்த பொது நெல்லை வாயில் தூவ வேணுமே

ப⁴க்திம் கரோது நிதராம் ஸுரஜாதிமாத்ரே
க்³ராமீணஜந்துரிவ பௌரஜநேஷு லோக: ।
அந்யத்ர தே³வி ப⁴வதீ³யபதா³ரவிந்தா³-
தா³க்ருʼஷ்யமாணமபி மே ஹ்ருʼத³யம் ந யாதி ॥ 5 ॥

பட்டிக்காட்டு மக்கள் வந்து பட்டிணத்தை சேர்வரே (அதுபோல்)
எட்டி நிற்கும் இமையவர் எனக்கு துணை இல்லையே
கட்டி உன்னை பிடித்து விட்டேன்க் காத்தருள் செய்வையே
எட்டியாக கசந்திடும் எந்தன் வினை அழிப்பையே

அங்கீ³குரு த்வமவதீ⁴ரய வா வயம் து
தா³ஸாஸ்தவேதி வசஸைவ ஜயேம லோகாந் ।
ஏதாவதைவ ஸுகரோ நநு விஶ்வமாத:
உத்³த³ண்ட³த³ண்ட³த⁴ரகிங்கரமௌலிப⁴ங்க:³ ॥ 6 ॥

ஏற்பையோ மறுப்பையோ எமக்கு கவலை இல்லையே
போற்பதத்தை போற்றி நாங்கள் புதுவழி காண்பமே
கூற்றுவனின் தூதர்கள் கொல்ல வந்து நிற்கையில்
மாற்றிடுவோம் வினைகளை அவரின் மண்டை உடையுமே

வேதா³ந்தவாக்யஜநிதம் விமலம் விசாரை:
ஆஸாத்³ய போ³த⁴மநுசிந்தநதோঽபரோக்ஷம் ।
முக்திம் வ்ரஜந்தி மநுஜா இதி ஸூக்திமாத்³யா-
மாலம்ப்³ய கஸ்தரிதுமர்ஹதி ஶைலகந்யே ॥ 7 ॥

வேதம் நாலு அங்கம் ஆறு வேதாந்த நூலு நூறு
உதவுமோ உபநிஷத்தும் ஓதுவது கடினமே
பதத்தை பாக்கள் பலவும் கூறி பிடித்து நிற்க வல்லிரேல்
சதம் சதம் சங்கரியின் சொரூபம் முன்னே நிற்குமே

ஏகைகவேத³விஷயா: கதி நாமஶாகா²-
ஸ்தாஸாம் ஶிராம்ஸி கதி நாம ப்ருʼத²க்³விதா⁴நி ।
அர்தா²வபோ³த⁴விது⁴ரோঽக்ஷரலாப⁴ ஏவ
கேஷாம் ந்ருʼணாம் கதிபி⁴ரஸ்து ஶரீரப³ந்தை:⁴ ॥ 8 ॥

வேதத்தின் சாகைகள் வேண்ட மட்டும் உள்ளது
வேதசந்தை உரக்க கூறி வித்துவானாய் ஆவதற்கு
போதுமோ இப்பிறப்பு பல பிறப்பு வேணுமே
அதுவும் கோடி ஒருவரே அர்த்தம் காண வல்லரே

ந்யாயா: பரஸ்பரவிபி⁴ந்நதி³ஶ: ஸஹஸ்ர-
முச்சா²வசாநி ச ப⁴வந்த்யுபப்³ருʼம்ஹணாநி ।
ஏவம் ஸ்தி²தே கி³ரிஸுதே நிக³மோபலாநாம்
தாத்பர்யஸாரமவதா⁴ரயிதும் க்ஷம: க: ॥ 9 ॥

மீமாம்ஸா சாத்திரங்கள் மேலே மேலே உள்ளது
ஆமாம் ஆமாம் அதற்கு உரை ஆயிரம் உள்ளது
உமையே இந்த உலகிலே வேதப்பொருள் விளங்குமோ
சமைத்திடும் சட்டி இங்கே சோறுசுவை அறியுமோ

அஸ்த்வக்ஷரக்³ரஹவிதி⁴ர்ஜநுஷாம் ஸஹஸ்ரை-
ராபாததோ ப⁴வது நாம ததோঽர்த²போ³த:⁴ ।
து³ர்வாதி³கல்பிதவிகல்பதரங்க³ஸாந்த்³ராந்
து³ஷ்பூர்வபக்ஷஜலதீ⁴ந் கத²முத்தரேய: ॥ 10 ॥

ஆயிரம் பிறப்பெடுத்து ஆயகலை அறிந்தாலும்
வாயினால் வேதம் சொல்லி விளக்கமது தந்தாலும்
பாய்விரித்து பலகையில் குயுக்தி செய்வோர் மத்தியில்
தோயுமோ உந்தன் உரு தோற்த்துதான் போவோமே

ப்³ரஹ்மேதி ஶக்திரிதி ப³ந்த⁴விமோசநீதி
மாயாமயீதி மத³நாந்தகவல்லபே⁴தி ।
ஸப்தாஷ்டஶப்³த³பரிவர்தநமாத்ர ஏவ
ஸாமர்த்²யமாவஹதி ஶாஸ்த்ரபரிஶ்ரமோঽயம் ॥ 11 ॥

பிரம்மம் சக்தி பந்தம் மோக்ஷம் என்று அரற்றும் அறிஞரே
உரைத்து கல்லில் அந்த உண்மை அறிவீரோ அறிவீரோ
அரனும் அந்த காமனை கண்ணால் எரிக்க வல்லரே
மரணம் இல்லா மகிமையை மேதை நீங்கள் உணர்வீரோ

தஸ்யை ப்ரஸீத³ஸி கி³ரீந்த்³ரஸுதே ய இத்த²ம்
ஸம்பாத³யேத ஶநகைரபரோக்ஷபோ³த⁴ம் ।
யஸ்மை ப்ரஸீத³ஸி ஸ ச க்ஷமதேঽவபோ³த்³து⁴-
மித்த²ம் பரஸ்பரஸமாஶ்ரயமேததா³ஸ்தே ॥ 12 ॥

அவித்தை நீக்கி அந்த ஞானம் அறியவைக்கும் அரசியே
அவித்தை நீக்கும் அறிஞரே உந்தன் ரூபம அறிவரே
பவித்த இந்த ஞானத்தை பாரில் நாங்கள் பெறுவமோ
தவிக்கும் மனம் உந்தன் தன்மை தானறியும் வகைஎதோ

ஆகர்ணய த்வமிமமப்⁴யுபக³ம்ய வாத³ம்
ஜாநாது கோঽபி யதி³ வா ஹ்ருʼத³யம் ஶ்ருதீநாம் ।
தஸ்யாப்யஸங்க்²யப⁴வப³ந்த⁴ஶதார்ஜிதோঽயம்
த்³வைதப்⁴ரமோ க³லது ஜந்மஶதை: கியத்³பி:⁴ ॥ 13 ॥

கோடி கோடி கோடி கோடி மாந்தரில் ஒருவரே
தேடி தேடி தேடி தேடி தேடியுண்மை அறிவரே
கூடி கூடி கூடி கூடி வந்த கர்மம் தீரவேண்டுமே
வாடி வாடி வாடி வாடி வாடிபோகும் வார்த்தையே

காலே மஹத்யநவதா⁴வபதந்க்வதா³பி
க்வாப்யந்திமே ஜநுஷி கோঽபி க³திம் லபே⁴த ।
இத்த²ம் ஸமர்த²நவிதி:⁴ பரமாக³மாநாம்
பர்யாயஸூக்திவித⁴யா நயநம் நஞர்தே² ॥14 ॥

பிறவியும் பல எடுத்து பந்த பாசம் தொலத்துமே
அறநிலை தானெடுத்து அறிவுநிலை நிலைத்துமே
பிறவி ஒன்று கடைசியில் பரகதி கிடைக்குமெனில்
என்று தான் ஈடேற்றம் எனக்குபுரிய வில்லையே

ஏகாபவர்க³ஸமயே ஜக³தோঽபவர்க:³
ஸர்வாபவர்க³ஸமயே புநரஸ்தஶங்க: ।
ஈத்³ருʼக்³வித⁴ம் கமபி பக்ஷமிஹாவலம்ப்³ய
ஸ்தா²தும் ஸுக²ம் க்ஷமமநேவ பதா² ப்ரவ்ருʼத்தை: ॥ 15 ॥

பிரளயம் வந்த போதிலே பரகதி கிடைக்குமென்று
தரணியில் உள்ள மாந்தர் சாதனைக்கு ஏதுவோ
நரனரும் இந்த வாதம் நாளும் செய்கின்றாரே
பரபரக்கும் மானிடா பந்தநீக்கிக் கொள்ளடா

அப்⁴யஸ்ய வேத³மவதா⁴ர்ய ச பூர்வதந்த்ர-
மாலக்ஷ்ய ஶிஷ்டசரிதாநி ப்ருʼத²க்³விதா⁴நி ।
அத்⁴யாபநாதி³பி⁴ரவாப்ய த⁴நம் ச பூ⁴ரி
ஶர்மாணி மாதரலஸா: கத²மாசரேயு: ॥ 16 ॥

சாத்திரம் பல கற்றோர் பாரினிலே உள்ளனர்
காத்திரமாய் உடல்வளர்க்க கற்றவித்தை தேறுமோ
மாத்திரபோது உந்தன் மலர்ப்பதம் மனம்வைத்திடில்
கோத்திரமும் வளர்ந்திடும் கொண்டவித்தை பயனுறும்

ஆயஸ்ய தாவத³பி கர்ம கரோது கஶ்சி-
த்தேநாபி மாதரதி⁴கம் கிமிவாநுபா⁴வ்யம் ।
அஸ்தே ஸுக²ம் ய இஹ பா⁴ரதவர்ஷஸீம-
ந்யாஸ்தே ஸ கிஞ்சிதி³த உத்தரதோঽபஸ்ருʼத்ய ॥ 17 ॥

வேத வழி பேணுவோர்க்கு பலன்பல உள்ளது வடக்கினிலே
காததூரம் கடந்து நிற்பர் கோரும் இன்பம் வடக்கினிலே
போதம் கொள்ளும் பலனை அடைய இங்கே இன்றே போதுமப்பா
எதற்கு சுவர்க்கம் செல்வோமோ இங்கே அந்த பலனிருக்க

கர்ம த்யஜேம யதி³ நூநமத:⁴ பதேம
யத்³யாசரேம ந கதா³பி ப⁴வம் தரேம ।
கர்ம த்யஜேதி³தி சரேதி³தி ச ப்ரவ்ருʼத்தா:
பா⁴வேந கேந நிக³மா இதி ந ப்ரதீம: ॥ 18 ॥

கர்மா செய்தால் பிறப்பெடுத்து பலனை அடைய வேண்டுமன்றோ
கர்மா விட்டால் நரகம்தான் காட்டும் வேதம் அறிவுரையாய்
கர்மா தன்னை விடுவோமோ கர்மா தன்னை வழுவோமோ
புரியவில்லை மனதிற்கு போகும் வழியை பார்ப்பதற்கு

கர்மண்யகர்மவிதி⁴ரேஷ யதா³சரந்தி
கர்மாணி தத்தத³நுப³ந்த⁴ஜிஹாஸயேதி ।
ஸத்யம் ததா²ப்யபி⁴நவோ ப⁴விதா ந ப³ந்த:⁴
ப்ராசீநப³ந்த⁴ஹரணே க இவாப்⁴யுபாய: ॥ 19 ॥

பலனை விட்டு கர்மா செய்தால் பிறவி பின்னர் வாருமோ
மூலமான முந்தி பிறவி கர்மா பலமும் துரத்தி வாருமே
நிலவுலகில் நாம் செய்யும் கர்ம பலனை கூட்டுமே
பலனை விட்டு செய்யவோ பலனை விடுத்தது செய்யவோ

ப்ராரப்³த⁴கர்ம கியதா³ரப⁴தே கியத்³வா
ப்ராரப்ஸ்யதே கியதி³த³ம் க இவாவத⁴த்தாம் ।
கால: கியாநிவ மயா ப்ரதிபாலநீயோ
யஸ்ய க்ஷணார்த⁴மபி கல்பஶதத்வமேதி ॥ 20 ॥

ஆராய்ச்சி செய்து முன்னர் பிறவி கணக்கை காணவோ
பிறவி தோறும் தொடர்ந்து வரும் கர்மா என்ன ஆவது
பரபரப்பாய் ஒரு க்ஷணமும் பல யுகமாய் ஆனதே
உறவு நீ அன்னையே எந்தன் கவலை அகற்றுவாய்

பும்ஸ: க்ஷணார்த⁴மபி ஸம்ஸரணாக்ஷமஸ்ய
ஸாங்க்²யாத³ய: ஸரணயோ ந விஶந்தி கர்ணம் ।
ஸங்க்²யாய கா³ங்க³ஸிகதா: ஸகலாஶ்ச ஸூக்ஷ்மா
பு⁴ங்க்ஷ்வேதி வாகி³வ மஹாக்ஷுத⁴யார்தி³தஸ்ய ॥ 21 ॥

இப்போமோக்ஷம் வேணுமென்ற வேட்கை தோணும் மனிதர்க்கு
இப்போதிந்த கங்கை மணலை எண்ணி நீர்குடிப்பாய் என்றுமே
ஒப்புவித்தால் ஆகுமோ எங்கோ ஓடி விட தோணுதே
தப்பாதிந்த அரை க்ஷணத்தில் தந்துவிடு மோக்ஷத்தை

ப⁴க்திஸ்து கா யதி³ ப⁴வேத்³ரதிபா⁴வபே⁴த³-
ஸ்தத்கேவலாந்வயிதயா விப²லைவ ப⁴க்தி: ।
ப்ரீதிஸ்த்வயி த்ரிஜக³தா³த்மநி கஸ்ய நாஸ்தி
ஸ்வாத்மத்³ருஹோ ந க²லு ஸந்தி ஜநாஸ்த்ரிலோக்யாம் ॥ 22 ॥

பக்தி என்னும் அன்பு இல்லா பாரில் இடம் உள்ளதோ
தக்க வைப்பார் தன்னிடம் தரணி மாந்தர் தயையையும்
விக்கல் வந்தால் தண்ணியை வாரி குடிக்க வேணுமே
எந்த பக்தி பரா பக்தி யானும் அறிய வில்லையே

ஆத்மா ஸமஸ்தஜக³தாம் ப⁴வதீதி ஸம்ய-
க்³விஜ்ஞாய யத்³விதநுதே த்வயி பா⁴வப³ந்த⁴ம் ।
ஸா ப⁴க்திரித்யபி⁴மதம் யதி³ ஸித்³த⁴மிஷ்டம்
வ்யர்த²ம் விஶேஷ்யமலமஸ்து விஶேஷணம் ந: ॥ 23 ॥

அன்பு உன்னில் வைத்திட்டேன் அதுவே பக்தி என்றிட்டால்
ஞானம் என்ற பெயரதற்கு நூலும் வைத்து விட்டதே
கனகனக்கும் சித்கனம் சிந்தையில் தோன்றுதே (அந்த)
ஞானம் போதுமே வீணில் வேறு வேண்டுமோ சாதனை

ஸ்வாத்மேதரத்வமவதா⁴ர்ய பரத்வபு³த்³த்⁴யா
யத்ப்ரீயதே கு³ருஜநேஷ்விவ ஸைவ ப⁴க்தி: ।
ஸ்யாதே³ததே³வமியமேவ து மே ஜிஹாஸ்யா
த்³வைதப்⁴ரமாத்கிமதி⁴கம் ப⁴வப³ந்த⁴மூலம் ॥ 24 ॥

ஜீவன் வேறு பிரம்மம் வேறு அதிலே பக்தி வைஎன்றால்
நமது கொள்கை துவைதமாய் நாட்டில் பேசி நிற்பரே
பாவத்தை நீக்கும் பரமது என்னில் வேறாய் ஆனதோ
சிவத்தை என்னில் காண்பதே எமது கொள்கை ஆகுமே

ஸேவைவ ப⁴க்திரிதி கர்மபத²ப்ரவேஶ:
ஸேவ்யப்ரஸாத³ப²லகா கில கர்மஸேவா ।
த்⁴யாநப்ரவாஹ இதி சேச்ச்²ரவணாத் த்ருʼதீய:
ப்ராகே³வ மாதரயமாகலிதோঽப்⁴யுபாய: ॥ 25 ॥

வேலை செய்தால் கூலியை வேந்தரும் கொடுப்பரே
காலை மாலை பூஜைக்கு கடவுள் பலன் தருவரே
மேலாய் தியானம் செய் என்றால் அதுவும் ஞான பெயரதே
கேளாய் மனமே ஞானமே குவலயத்தில் உயர்ந்தது

அத்ரைவ தா³ஸ்யஸி விமுக்திமதா²பி யாசே
மாத: ஶரீரபதநம் மணிகர்ணிகாயாம் ।
அஸ்து ஸ்வக்ருʼத்யமநுகம்பநமீஶ்வராணாம்
தா³ஸஸ்ய கர்மகரதைவ ததா² ஸ்வக்ருʼத்யம் ॥ 26 ॥

இருந்த இடத்தில் முக்தியை இறைவி நீயும் கொடுப்பவள்
இருந்தபோதும் என்மனம் காசிபோய் கங்கையில் கரைவதே
வருந்தி கர்மம் செய்வதே வேலைக்காரர் தன்மையே
பொருந்தி வந்து என்னிடம் கூலி தன்னை கொடுப்பையே

ஸத்³யோ ப⁴வேத்ஸுக்ருʼதிநாமுபதே³ஶலாப:⁴
பாபாத்மநாம் ப³ஹுதிதே² ஸமயே வ்யதீதே ।
இத்யாதி³பி:⁴ கில புராணவசோபி⁴ரம்ப³
வாராணஸீமபி ந யாசிதுமுத்ஸுகோঽஸ்மி ॥ 27 ॥

காசி செல்ல வேண்டுமெனில் கோடி புண்யம் வேண்டுமே
ஆசைகொண்டு விட்டாலும் நானோ பாபம் செய்கிறேன்
கேசம் தன்னை முடிந்து நானும் அந்த ஆசை துறந்தேனே
வேஷம் கலைத்து எனக்குமே உன்னருளை செய்வையே

ஆக்ராந்தமந்தரரிபி:⁴ மத³மத்ஸராத்³யை:
கா³த்ரம் வலீபலிதரோக³ஶதாநுவித்³த⁴ம் ।
தா³ரை: ஸுதைஶ்ச க்³ருʼஹமாவ்ருʼதமுத்தமர்ணை:
மாத: கத²ம் ப⁴வது மே மநஸ: ப்ரஸாத:³ ॥ 28 ॥

அகந்தை (அ)சூயை அவ்வளவும் அகத்தினிலே உள்ளது
சகத்தில் உள்ள பிணி அனைத்தும் சரீரத்தில் உள்ளது
அகமுடையாள் பிள்ளை பெண்டிர் அதிகாரம் பறக்குது
அகத்தினிலே குழப்பமே தெளிவு தன்னை தருவையோ

த⁴ந்யா: கதி த்ரிபு⁴வநே பரமோபபா⁴க்³யம்
ஸம்ஸாரமேவ பரமேஶ்வரி பா⁴வயந்த: ।
ஆபா⁴ஸரூபமவபோ³த⁴மிமம் ஸமேத்ய
க்லிஶ்யே கியத்கியத³ஹம் த்வமுநா ப⁴வேந ॥ 29 ॥

உலகமிது இன்பமென்று உலகில் பலர் வாழ்கிறார்
கலக்கமில்லை காட்சியில்லை கர்மம்தன்னை செய்கிறார்
கலகம் செய்யும் மனதின் இயல்பை சற்றுமே அறிகிலார்
சலசலக்கும் என்மனம் ஞானம் தன்னை விரும்புதே

கா ஸம்ஸ்க்ருʼதி: கிமபசாரநிப³ந்த⁴நேயம்
கீத்³ருʼக்³வித⁴ஸ்ய தவ கிம் க்ஷதமேதயேதி ।
ப்ரஶ்நே து நாஸ்மி குஶல: ப்ரதிவக்துமேவ
கே²த³ஸ்து மே ஜநநி கோঽப்யயமேவமாஸ்தே ॥ 30 ॥

சம்சாரம் ஏதுகொல் சஞ்சலங்கள் எதுகொல்
இம்மட்டோ துயரங்கள் இதன் விடை அறிகிலேன்
கம்மென்று இருக்கவோ எந்தன் மனம் துயரிலே
அம்மை உன்னை நினைக்கிறேன் அனுக்ரகம் செய்வையே

ஏவம் க³தஸ்ய மம ஸாம்ப்ரதமேதத³ர்ஹ-
மத்ரேத³மௌபயிகமித்த²மித³ம் ச ஸாத்⁴யம் ।
அஸ்மிந்ப்ரமாணமித³மித்யபி போ³த்³து⁴மம்ப³
ஶக்திர்ந மே பு⁴வநஸாக்ஷிணி கிம் கரோமி ॥ 31 ॥

உலகத்தின் சாட்சியே உமையம்மை நீயலோ
கலகம்செய்யும் என்மனம் கருத்தொன்றில் இல்லையே
விலகலாமோ வேண்டலாமோ வேறேதும் புரியலை
அலையும் எந்தன் உள்ளத்தை ஆதி உன்னில் வைத்திட்டேன்

ந ஜ்ஞாயதே மம ஹிதம் நிதராமுபாயோ
தீ³நோঽஸ்மி தே³வி ஸமயாசரணாக்ஷமோঽஸ்மி ।
தத்த்வாமநந்யஶரண: ஶரணம் ப்ரபத்³யே
மீநாக்ஷி விஶ்வஜநநீம் ஜநநீம் மமைவ ॥ 32 ॥

வேறேதும் கதியிலை வேண்டக்கூட வழியிலை
கூறஉகந்த உபாயமும் காட்ட ஓர் துணையிலை
மாறும் இந்த மனத்தினை மாற்றிட முயல்கிறேன்
கூற்றை மாற்றும் மீனாக்ஷி கூட வந்து அருள்வையே

கிஞ்சிந்மயா ஶ்ருதிஷு கிஞ்சிதி³வாக³மேஷு
ஶாஸ்த்ரேஷு கிஞ்சிது³பதே³ஶபதே²ஷு கிஞ்சித் ।
ஆக்⁴ராதமஸ்தி யத³தோ ப⁴வதீம் வரீதும்
கோ³ப்த்ரீதி காசிது³த³பத்³யத பு³த்³தி⁴ரேஷா ॥ 33 ॥

கொஞ்சம் வேதம் சுருதிகளும் ஆகமாதி சூத்ரமும்
அஞ்சி அஞ்சி அறிந்ததால் அறிந்தேன் உன்னை அன்னையே
அஞ்சிடாத அபயத்தை அருள்வாய் என்று அறிந்தனே
கூற்றின் கொட்டம் தன்னையே கொஞ்சம் அகற்ற வேண்டுமே

ப்³ரஹ்மைவமேவமஹமேஷ ததா³ப்த்யுபாய
இத்யாக³மார்த²விது⁴ரா: ப்ரத²மே த³யார்ஹா: ।
த்வத்³ரக்ஷகத்வகு³ணமாத்ரவிதோ³ த்³விதீயா
இத்யர்த²யே ஸத³தி⁴கார நிரூபணாய ॥ 34 ॥

பிரமமேது ஞானமேது எதுவும் அறியார் இருப்பரே
தரத்தில் நானும் குறைந்தவன் தாயுன்னை அறிந்தவன்
கரத்தைக் காட்டி கருணை செய்வாய் காப்பதில்நீ சிறந்தவள்
மரத்தை போன்ற என்மனத்தை மாற்றிநீ அமைப்பவள்

மாதா கரோஷி மமதாம் மயி யாவதீ³ஶ-
த்தாவத்³யதே மம தத: கிமிவாஸ்தி ஸாத்⁴யம் ।
மாமித்த²மித்த²முபயுங்க்ஷ்வ ந விஸ்மரேதி
கிம் ஸ்வாமிநம் த்வரயதே க்வசந ஸ்வப்⁴ருʼத்ய: ॥ 35 ॥

எனக்கு நீ உனக்கு நான் இந்த மட்டும் போதுமே
எனக்கு இந்த வேலையை தருவாய் என்று கூறுதல்
இனத்திலே அடுக்குமோ இந்த உலகு ஒப்புமோ
சனத்தில் நான் வேலைக்காரன் செப்புவது இல்லையே

த்யாஜ்யம் த்யஜாநி விஹிதம் ச ஸமாசராணி
நித்யேஷு ஶக்திமநுருத்⁴ய ஹு வர்திதவ்யம் ।
தத்³பு³த்³தி⁴ஶக்திமநுருத்³த்⁴ய ந கார்யஶக்தி-
மித்யேததே³வ து ஶிவே விநிவேத³யாமி ॥ 36 ॥

விடுவதை விட்டனே வேண்டியதை கொண்டனே
அடுத்து உன்னை தினம்தினம் அனுசரித்து நின்றனே
கடுத்த மனம் விடுத்து என்றன் கருத்தைநீ அறிவையே
தொடுத்த புட்பம் சாற்றியே தொண்டனாக இருப்பனே

ஆத்மைவ பா⁴ர இதி தம் த்வயி யோ நித⁴த்தே
ஸோঽங்கா³நி காநி கலயத்வலஸ: ப்ரபத்தே: ।
விஶ்வஸ்ய ஸாக்ஷிணி விலக்ஷணலக்ஷணா யா
விஸ்ரம்ப⁴ஸம்பதி³யமேவ ஸமஸ்தமங்க³ம் ॥ 37 ॥

சரணம் என்று அடைவதில் சாத்திரம்பல இருக்குது
அறியவில்லை எதுவுமே அண்டி உன்னை வந்திட்டேன்
வறியவன் உந்தன் பாதம் வலியவந்து அடைந்திட்டேன்
சரணம் என்று அடைவதே அசக்தன் என்றன் சக்தியே

த்வத்ப்ரேரணேந மிஷத: ஶ்வஸதோঽபி மாத:
ப்ராமாதி³கேঽபி ஸதி கர்மணி மே ந தோ³ஷ: ।
மாத்ரைவ த³த்தமஶநம் க்³ரஸத: ஸுதஸ்ய
கோ நாம வக்ஷ்யதி ஶிஶோரதிபு⁴க்திதோ³ஷம் ॥ 38 ॥

மூச்சும் பேச்சும் விடுக்கிறேன் மூலம் என்பது நீயலோ
துச்சமான செயலை செய்ய தாயும் நீ விடுவையோ
நிச்சயம் நானுண்ணும் உணவு நீ தந்ததே
மிச்சமின்றி உண்பது மாதா உந்தன் செயலதே

முக்திம் நிஷாத⁴யிஷதாம் நிஜயைவ பு³த்³த்⁴யா
ப்ராரப்³த⁴கர்ம ப⁴வது ப்ரதிப³ந்த⁴ஹேது: ।
த்வாமேவ ஸாத⁴நதயாபி ஸமாஶ்ரிதாநாம்
துல்யம் தத³ம்ப³ யதி³ கஸ்தவ வீரவாத:³ ॥ 39 ॥

உச்சத்தில் நிற்கும் ஞானி மிச்ச வினை மீள்வரோ
நிச்சயமாய் உன்னை நம்பும் எனக்கு வினை எங்கனே
அச்சம் ஏதும் இல்லையே அருள நீ இருக்கையில்
துச்சமாம் வினைகளும் தூரதூர ஓடுமே

ப்ராரப்³த⁴கர்ம கி³ரிஜே ப⁴வதா³ஶ்ரிதாநா-
மந்யத்ர ஸங்க்ரமய நாஶய வா ஸமூலம் ।
மர்த்யாஶ்ச க²ல்வபி விஷம் வபுஷி ப்ரஸக்தம்
ஸங்க்ராமயந்தி பரதோঽபி ச நாஶயந்தி ॥ 40 ॥

விடத்தை மாற்றும் வித்தகர் உலகில் பலர் உள்ளனர்
இடத்தை மாற்றி இன்பத்தை எளிதாக செய்பவர்
திடமாய் உன்னை நம்பினேன் தீர்மானம் செய்திடு
சடமான என்னை நீ சின்மயமாய் ஆக்கிடு

த்வத்³த³ர்ஶநஶ்ரவணசிந்தநவந்த³நாதி³-
ஷ்வக்ஷாணி தே³வி விநியுஜ்ய யதா²தி⁴காரம் ।
ரக்ஷேத்யஸங்க்²யப⁴வஸம்ப்⁴ருʼதயைவ மைத்ர்யா
ருந்த்⁴யாம் யதி³ ஸ்தி²ரமமூந்யது⁴நைவ ந ஸ்யு: ॥ 41 ॥

பராசக்தி உன்னை நான் பிறவி பல தொழுதிட்டேன்
தராதரம் பார்த்து என்னை தத்துவத்தில் ஆழ்த்துவாய்
கரத்தினால் பூஜை செய்து புலனைந்தால் போற்றுவேன்
பரபரக்கும் உடலிதை உன் பாதத்தில் கிடத்துவேன்

த்ராதவ்ய ஏஷ இதி சேத்கருணா மயி ஸ்யா-
த்த்ராயஸ்வ கிம் ஸுக்ருʼதது³ஷ்க்ருʼதசிந்தயா மே ।
கர்தும் ஜக³த்திரயிதும் ச விஶ்ருʼங்க²லாயா:
கர்மாநுரோத⁴ இதி கம் ப்ரதி வஞ்சநேயம் ॥ 42 ॥

கருணை உந்தன் மனதிலே வந்து விட்டால் போதுமே
பெரியதான புண்ணியம் நானும் பண்ண வேண்டுமோ
அரியதான அகிலத்தை ஆக்கிகாத்து அழிப்பவள்
அரியதோ என்னை காத்தல் அதையும நீ சொல்வையே

த்வய்யர்பிதம் ப்ரத²மமப்பயயஜ்வநைவ
ஸ்வாத்மார்பணம் வித³த⁴தா ஸ்வகுலம் ஸமஸ்தம் ।
கா த்வம் மஹேஶி குலதா³ஸமுபேக்ஷிதும் மாம்
கோ வாநுபாஸிதுமஹம் குலதே³வதாம் த்வாம் ॥ 43 ॥

அப்பைய தீக்ஷ்தரின் அன்புகுலத்தில் வந்தவன்
எப்போதும் உன்னை போற்றும் எங்கள் குல நாயகி
முப்போதும் போற்றுவேன் மாதா உந்தன் சரணத்தை
இப்போதே அருளுவாய் இக்காரணமே போதுமே

மௌட்⁴யாத³ஹம் ஶரணயாமி ஸுராந்தரம் சே-
த்கிம் தாவதா ஸ்வமபி தஸ்ய ப⁴வாமி மாத: ।
அஜ்ஞாநத: பரக்³ருʼஹம் ப்ரவிஶந்பரஸ்ய
ஸ்வத்வம் ப்ரயாஸ்யதி பஶு: கிமு ராஜகீய: ॥ 44 ॥

அரண்மனை பசுவது அந்தணர் வீட்டில் நுழைந்திட்டால்
அவரின் உரிமை ஆகுமோ அந்த பாலை கறப்பரோ
தவருதலால் உனைவிடுத்து துதிகளை செய்திட்டால்
அந்த தெய்வம் ஆகுமோ எந்தனுக்கு சொந்தமோ

ஆதா⁴ய மூர்த⁴நி வ்ருʼதை²வ ப⁴ரம் மஹாந்தம்
மூர்கா² நிமஜ்ஜத² கத²ம் ப⁴வஸாக³ரேঽஸ்மிந் ।
விந்யஸ்ய பா⁴ரமகி²லம் பத³யோர்ஜநந்யா
விஸ்ரப்³த⁴முத்தரத பல்வலதுல்யமேநம் ॥ 45 ॥

வீணிலே சுமை சுமந்து உடல் வேர்க்கின்ற மூடரே
ஊனிலே உள்ள அன்னை உயர்பதம் போற்றுமே
மானிலத்து குட்டைபோல் தாண்டிடலாம் பிறவியை
ஏனுமக்கு இன்னும் கவலை ஏற்ற தாய் இருக்கையில்

க்வேத³ம் பதிஷ்யதி வபு: க்வ ததோ நு க³ம்யம்
கோ த³ண்ட³யிஷ்யதி கியந்தமநேஹஸம் வா ।
கிம் தஸ்ய ஸந்தரணஸாத⁴நமித்யநந்தா
சிந்தா ஸ்தி²தா த்வயி ஶநைரவதாரிதா ஸா ॥ 46 ॥

சுமக்கும் இந்த சரீரம் சுற்றி எங்கே வீழுமோ
கமகமக்கும் கட்டையில் கரியாய் வெந்துபோகுமோ
அமுக்கும் இந்த கவலைகள் இறக்கி வைத்தேன் உன்னிடம்
அமுதம் தன்னை தந்திடும் அன்னை உன்னை நம்பியே

ஜ்ஞாநம் விஶேயமுத தேந விநோத்³த⁴ரேயம்
ப்ராரப்³த⁴மப்யபலபேயமுதாநுருந்த்⁴யாம் ।
இத்த²ம் ஸக்ருʼத்ப்ரபத³நைகவஶம்வதா³யா
மாதுர்மயி ப்ரவவ்ருʼதே மஹதீஹ சிந்தா ॥ 47 ॥

கவலை உனக்கு வந்தது காலில் நானும் வீழ்கையில்
இவனுக்கிங்கே அருள்வது எப்படி என்று யோசித்தாய்
ஞானத்தினை தருவனோ ப்ராரப்தம் தொலைப்பனோ
தானாய் இந்த கவலைகள் தாயுனக்கு வந்தததே

ஏதஜ்ஜடா³ஜட³விவேசநமேததே³வ
க்ஷித்யாதி³தத்வபரிஶோத⁴நகௌஶலம் ச ।
ஜ்ஞாநம் ச ஶைவமித³மாக³மகோடிலப்⁴யம்
மாதுர்யத³ங்க்⁴ரியுக³ளே நிஹிதோ மயாத்மா ॥ 48 ॥

சிவஞானம் வந்தபின் சக்தி உந்தன் சரணமே
பவநோய்கள் தீரவே படித்ததின் பயனுமாம்
தவதவமாய் செய்ததன் தார்மீக பலனதே
உவந்து நீ அருள்வையே உந்தன்காலில் சேருவேன்

ஷட்த்ரிம்ஶதா³வரணமத்⁴யஜுஷி த்வத³ங்க்⁴ரௌ
ஹாலாஸ்யநாத²த³யிதே நிஹிதோ மயாத்மா ।
பூ⁴பு⁴தலத்ரிதி³வவர்திஷு க: க்ஷமேத
தச்சக்ஷுஶாதி³ நிப்⁴ருʼதேந நிரீக்ஷிதும் மாம் ॥ 49 ॥

முப்பத்தி ஆறிலே மூழ்கி நிற்கும் உன்னிலே
தப்பித்து வந்த நான் எனதான்மாவை வைத்திட்டேன்
இப்போது என்னை யாரும் தன் கண்ணால் பார்ப்பரோ
செப்பும் எந்தன் நாவிலே ஸரஸ்வதிநீ நிற்பையே

ப³ந்த⁴ம் ஹரிஷ்யஸி ஸுக²ம் விதரிஷ்யஸீதி
நிஶ்சப்ரசம் நிகி²லமம்ப³ ததா³ஸ்த ஏவ ।
ஸம்ப்ரத்யஹம் த்வயி நிதா⁴ய ப⁴ரம் ஸமஸ்தம்
யாநிர்வ்ருʼணோமிகிமிதோঽபி மமாபவர்கே³ ॥ 50 ॥

சரணம் என்று உனை அடைந்தேன் உண்மையே
வரவிருக்கும் வீட்டிலே வந்த ஆசை போனதே
சரசரக்கும் புடவையில் சக்தி உன்னை காண்பனே
மரத்து போன மேனி போல் எந்தன் மனம் ஆனதே

காஶ்யாம் நிபாதய வபு: ஶ்வபசாலயே வா
ஸ்வர்க³ம் நய த்வமபவர்க³மதோ⁴க³திம் வா ।
அத்³யைவ வா குரு த³யாம் புநராயதௌ வா
க: ஸம்ப்⁴ரமோ மம த⁴நே த⁴நிந: ப்ரமாணம் ॥ 51 ॥

காசியிலே மரிக்கவை, சேரியிலே மரிக்கவை,
முத்தியினை கரத்தில் தா, அதோகதியில் தள்ளிடு
இன்றே உன் அருளைத்தா, என்றுமில்லை என்றுகூறு
உன்றன் சொத்து நானலோ உனக்கே உரிமை அல்லவோ

நாஹம் ஸஹே தவ கதா²ஶ்ரவணாந்தராயம்
நாஹம் ஸஹே தவ பதா³ர்சநவிச்யுதிம் வா ।
மோக்ஷம் தி³ஶைதத³விருத்³த⁴மித³ம் ந சேத்யா-
ந்நைவாஸ்து மாதரபவர்க³மஹோபஸர்க:³ ॥ 52 ॥

உந்தன் துதி செய்ய வேண்டும் உந்தன் பாதத்தில்
சந்ததமும் சாற்ற வேண்டும் சரணத்தில் பூவினை
இந்தநிலை மாற்றி உனக்கு முக்தி தருகிறேன் என்றால்
வேண்டாம் வேண்டாம் அந்த முக்தி வேண்டவேவேண்டாம்

ஆசூட³மாசரணமம்ப³ தவாநுவார-
மந்த:ஸ்மரந்பு⁴வநமங்க³ளமங்க³மங்க³ம் ।
ஆநந்த³ஸாக³ரதரங்க³பரம்பராபி⁴-
ராந்தோ³லிதோ ந க³ணயாமி க³தாந்யஹாநி ॥ 53 ॥

பாதாதி கேசம் வரை உன்னை பார்த்திட்டேன்
வேதாதிகள் கூறும் விழுபொருளன்றோ
நாட்கள் பல போனதம்மா நான் மறந்திட்டேன்
காட்சியதை காண்பதுவே எந்தன் கடமையே

பாஷாணதோঽபி கடி²நே ஶிரஸி ஶ்ருதீநாம்
ப்ராய: பரிக்ரமவஶாதி³வ பாடலாப⁴ம் ।
அம்ப³ ஸ்மரேயமம்ருʼதார்ணவமாத²லப்³த⁴-
ஹைய்யங்க³வீநஸு குமாரமித³ம் பத³ம் தே ॥ 54 ॥

வேதத்தின் சிகைஎதுவோ மிக கடினமானது
பாதத்தை வைப்பதனால் சிவந்து போனது
சீதளமாம் உந்தன் பாதம் சிரசில் வைக்கிறேன்
ஆதரவு எனக்கு எங்கு வேறு ஒன்றிலை

யே நாம ஸந்தி கதிசித்³கு³ரவிஸ்த்ரிலோக்யாம்
தேஷாமபி ஸ்வயமுபேதவதா கு³ருத்வம் ।
பாதே³ந மூர்த்⁴நி வித்⁴ருʼதேந வயம் தவாம்ப³
ஸம்ஸாரஸாக³ரமிமம் ஸுக²முத்தராம: ॥ 55 ।

முனிகணங்கள் மும்மூர்த்தி மேவும் தேவர்கள்
அனைவருமே உந்தன் சரணம் அடிபணிவோர்கள்
நானும் அதை சிரம் தரித்தேன் நாதரூபமே
ஊனில் உண்மை கண்டபின்னர் பிறவி வாருமோ

ஸாதா⁴ரணே ஸ்மரஜயே நிதிலாக்ஷிஸாத்⁴யே
பா⁴கீ³ ஶிவோ ப⁴ஜது நாம யஶ: ஸமக்³ரம் ।
வாமாங்க்⁴ரிமாத்ரகலிதே ஜநநி த்வதீ³யே
கா வா ப்ரஸக்திரபி காலஜயே புராரே: ॥ 56 ॥

காமன் தன்னை எரித்த கண்கள் இருவருக்கும் பொதுவிலே
ஆமாம் அந்த புகழனைத்தும் சிவன் அவர்க்கு போனதே
கொதித்து கூற்றை உதைத்தபாதம் இடதுஉனக்கு மட்டுமே
விதியை மாற்றும் வித்தை என்றும் உனக்குமட்டும் உரியதே

ஸ்யாத்கோமலம் யதி³ மநோ மம விஶ்வமாத:
தத்பாத³யோர்ம்ருʼது³லயோஸ்தவ பாது³காঽஸ்து ।
ஸ்யாத்கர்கஶம் யதி³ கரக்³ரஹணே புராரே:
அஶ்மாதி⁴ரோபணவிதௌ⁴ ப⁴வதூபயோக:³ ॥ 57 ॥

எந்தன் மனம் மிருதுவானால் என்றும் உந்தன் பாதுகை
அந்தவிதம் அதுவும் இல்லை அடிக்கல் என்று கூறினால்
பரசிவனை மணந்தபோது அம்மிக்கல்லாய் ஆகட்டும்
தரமெதுவும் இல்லைஎன்று தள்ள வழி இல்லையே

ப்ரஸ்நிக்³த⁴முக்³த⁴ருசிபாத³தலே ப⁴வத்யா
லக்³நம் த்³ருʼட⁴ம் யதி³ஹ மே ஹ்ருʼத³யாரவிந்த³ம் ।
ஏஷைவ ஸாக்³ரபு⁴வநத்³விஶதீபதித்வ-
ஸாம்ராஜ்யஸூசநகரீ தவ பத்³மரேகா² ॥ 58 ॥

எந்தன் மனம் தாமரை உன் பாதம் தனக்கு பாதுகை
அந்த பத்மம் ரேகையாய் உந்தன் பதத்தில் ஆனது
பத்மரேகை கொண்டதால் சக்ரவர்த்தியானாய் நீ
சுத்தமான என்மனத்தில் சூக்குமமாய் நிற்பையே

அப்ராக்ருʼதம் ம்ருʼது³லதாமவிசிந்த்ய கிஞ்சி-
தா³லம்பி³தாஸி பத³யோ: ஸுத்³ருʼட⁴ம் மயா யத் ।
தந்மே ப⁴வார்ணவநிமஜ்ஜநகாதரஸ்ய
மாத: க்ஷமஸ்வ மது⁴ரேஶ்வரி பா³லக்ருʼத்யம் ॥ 59 ॥

பிறவிக்கடல் தன்னிலே என்றும் தத்தளித்து நிற்கிறேன்
உறவாய் உந்தன் பாதத்தை இறுக்கி நானும் பிடிக்கிறேன்
பூவாய் விளங்கும் பாதத்தை பிடிக்கும் பாரம் பொறுத்துகொள்
நாவாய் போல கடத்துவேன் நானும் பிறவிக் கடலினை

யத்ராநமந்பஶுபதி: ப்ரணயாபராதே⁴
மந்த³ம் கில ஸ்ப்ருʼஶதி சந்த்³ரகலாஞ்சலேந ।
புஷ்பார்சநேঽபி ம்ருʼதி³தம் பத³யோர்யுக³ம் த-
ந்மாதஸ்துத³ந்தி ந கத²ம் பருஷா கி³ரோ மே ॥ 60 ॥

பரசிவனும் பணிகிறார் அவர் சிரச்சந்திரன் தொடுகிறான்
நாரதாதி முனிவர்கள் நல்ல புட்பம் சாற்றுறார்
கரடுமுரடு சொற்களால் நானும் உன்னை துதிக்கிறேன்
முரட்டு எந்தன் வார்த்தையால் மெலிய பாதம் நோகுமோ

அவ்யாஜஸுந்த³ரமநுத்தரமப்ரமேய-
மப்ராக்ருʼதம் பரமமங்க³ளமங்க்⁴ரிபத்³மம் ।
ஸந்த³ர்ஶயேத³பி ஸக்ருʼத்³ப⁴வதீ த³யார்த்³ரா
த்³ரஷ்டாஸ்மி கேந தத³ஹம் து விலோசநேந ॥ 61 ॥

பதயுகத்தை காணவே பரம கருணை செய்குவாய்
ப்தயுகத்தை எந்தன் கண்கள் பார்த்திடவே இயலுமோ
இதர வஸ்து காணவே இந்த கண்கள் இயலுமே
பதயுகத்தை காணவே பெரிய கண்கள் வேண்டுமே

தி³வ்யா த்³ருʼஶோঽபி தி³விஷத்³க்³ரஹணோசிதாநி
வஸ்தூநி காமமவதா⁴ரயிதும் க்ஷமந்தே ।
த்வந்மாத்ரவேத்³யவிப⁴வே தவ ரூபதே⁴யே
த்வத்³பா⁴வ ஏவ ஶரணம் பரிஶேஷிதோ ந: ॥ 62 ॥

திவ்ய கண்கள் தந்தாலும் தோற்றம் காண வழியிலை
தேவரும் காணா உந்தன் தேஜஸ் கண்கள் அறியுமோ
சாரூப்யம் ஆனபோதே உன்சொருபம் தெரியுமே
பேறாம் அபேதம் ஆனபின் உந்தன் பாதம் தெரியுமே

அஸ்மிந்மஹத்யநவதௌ⁴ கில காலசக்ரே
த⁴ந்யாஸ்து யே கதிபயே ஶுகயோகி³முக்²யா: ।
லீநாஸ்த்வத³ங்க்⁴ரியுக³ளே பரிஶுத்³த⁴ஸத்வாந்
தாநாத்மநஸ்தவ நகா²நவதா⁴ரயாம: ॥ 63 ॥

சுகரைபோன்ற முனிவர்கள் சொரூபத்தில் லயிப்பரே
நகங்கள் உனக்கு ஆவரே நன்றாய் ஜொலிப்பதாகுமோ
சகஜ நிலை நின்றிட சொரூப ஞானம் தேறுமே
சக்ர கதியாம் வாழ்விது சகஜ யோகம் ஆகுமே

ஆ ஶைஶவாந்மமதயா கலிதஸ்த்வயாஸா-
வாந்ருʼண்யமம்ப³ தவ லப்³து⁴மநா ம்ருʼகா³ங்க³க: ।
ஸ்வாத்மாநமேவ நியதம் ப³ஹுதா⁴ விப⁴ஜ்ய
த்வத்பாத³யோர்விநித³தே⁴ நக²ராபதே³ஶாத் ॥ 64 ॥

அமுத நிலை பதினாறும் திங்களின் கதிர்களே
அமுதம் கொடுத்து வளர்த்தது ஆதி உந்தன் ஆற்றலே
அம்மாவை நீ உந்தன் சிரத்தில் தரித்தாய்
அம்மதியும் உந்தன்கை நகமாய் ஆனான்

நாந்த: ப்ரவேஶமயதே கிமபி ஶ்ருதம் மே
நாஸ்திக்யவாத³ஶிலயா ப்ரதிருத்⁴யமாநம் ।
தத்பாதயாம்யஹமிமாம் மஹதீமத⁴ஸ்தா-
த்பாதோ³த³கேந கியதா பரதே³வதாயா: ॥ 65 ॥

நாத்திகம் என்ற கல்லது முட்டுகட்டை போடுமே
பத்திரமாய் எனைக்காக்க பிரவாகமாய் வந்திடு
நாத்திரமாய் சொல்ல எந்தன் நாவுமிங்கு தவறுமே
தோத்திரம் செய்ய என்னை பாத்திரமாய் ஆக்கிடு

ஸந்நாஹிபி:⁴ யமப⁴டை: பரிவார்யமாணே
மய்யர்ப⁴கே கருணயா ஸ்வயமாபதந்த்யா: ।
ஆகர்ணயேயமபி நாம விராமகாலே
மாதஸ்தவாங்க்⁴ரிமணிநூபுரஶிஞ்ஜிதாநி ॥ 66 ॥

யமதூதர் வரும் சமயம் எனக்கு முன்னே வந்திடு
மணிமணியாய் கோர்த்த உந்தன் சிலம்பு சத்தம் கேட்கவே
மகன் எந்தன் மனதினை மாதா நீ அறிவையே
அந்தகன் வருகையில் அருகிலே வந்திடு

ப்³ரஹ்மேஶகேஶவமுகை²ர்ப³ஹுபி:⁴ குமாரை:
பர்யாயத: பரிக்³ருʼஹீதவிமுக்ததே³ஶம் ।
உத்ஸங்க³மம்ப³ தவ தா³ஸ்யஸி மே கதா³ த்வம்
மாத்ருʼப்ரியம் கில ஜட³ம் ஸுதமாமநந்தி ॥ 67 ॥

உனக்கு பல பிள்ளைகள் உலகிலே உண்டலோ
அன்னை செல்ல பிள்ளையவன் அறிவிலே குறைந்தவன்
என்னைப்போல மூடனும் இந்த உலகில் இல்லையே
உனக்குகந்த பிள்ளைநான் எனக்கருள் செய்வையே

ஊரௌ ஶிரஸ்தவ நிவேஶ்ய த³யாவிதீர்ண-
ஸம்வ்யாநபல்லவஸமீரவிநீதகே²த³ம் ।
அத்ரைவ ஜந்மநி விபோ:⁴ பரமோபதே³ஶ-
மாகர்ணயேயமபி கிம் மணிகர்ணிகாயாம் ॥ 68 ॥

காசிவிச்வநாதர் அவர் காதிலோதும் மந்திரம்
கிடைக்குமோ கிடைக்குமோ என் அந்தியில்
புடவை தலைப்பால் வருடி யுந்தன்
தொடையிலே அமர்த்தி அருள் செய்வையே

காஞ்சீகு³ணக்³ரதி²தகாஞ்சநசேலத்³ருʼஶ்ய-
சண்டா³தகாம்ஶுகவிபா⁴பரபா⁴க³ஶோபி⁴ ।
பர்யங்கமண்ட³லபரிஷ்கரணம் புராரே:
த்⁴யாயாமி தே விபுலமம்ப³ நிதம்ப³பி³ம்ப³ம் ॥ 69 ॥

காஞ்சிதாம்மா உந்தன் ஊர் கடிதேசம் சோபிக்கும்
வாஞ்சிதத்தை அருளுகின்ற வேதமுதல் வாக்கியம்
கொஞ்சியே சிவனும் பேசும் நிதம்பத்தின் மண்டலம்
அஞ்சலென்று அருளுவாய் உன்னை நான் வணங்குவேன்

க³ர்பே⁴ நிவேஶ்ய பு⁴வநாநி சதுர்த³ஶாபி
ஸம்ரக்ஷிதும் கலிதநிஶ்சிதயா ப⁴வத்யா ।
ப்ராகாரமேவ ரசிதம் பரிதோঽபி நூந-
மூஹே ஸுவர்ணமயமேது³ரபட்டப³ந்த⁴ம் ॥ 70 ॥

இடைதரித்த ஒட்டியாணம் என்னவென்று தெரியுமா
இடையிலே நிற்கின்ற நல்ல சுவர் என்பனே
உந்தன் வயிறு உள்ளேதான் உலகம் முழுதும் உள்ளது
அதனைக் காக்கும் மதில்சுவர் உந்தன் ஓட்டியாணமே

முக்தாஶ்ச க²ல்வபி யதி³ த்ரிபுரே ப⁴வத்யா:
ஸ்தந்யாஶயா ஸ்தநதடம் ந பரித்யஜந்தி ।
அஸ்மாகமுத்³ப⁴டப⁴வஜ்வரதாபிதாநா-
மார்த்³ரீப⁴வந் து வத³நாநி குதோ ந ஹேதோ: ॥ 71 ॥

உந்தன் மார்பில் முத்தால் செய்த மாலைகள்
அனைத்து முத்தும் அந்த முக்தர்கள்
எனக்கும் வேண்டும் அன்னிலைகள்
ஞானத்தாய்ப்பால் அருந்திடுவேன்

நஷ்டோபலப்³த⁴மதி⁴க³த்ய ஶிஶும் சிராந்மாம்
வாத்ஸல்யவித்³ருதஹ்ருʼத:³ பரதே³வதாயா: ।
க்லித்³யத்பயோத⁴ரவிநி:ஸ்ருʼதது³க்³த⁴பி³ந்து³-
நிஷ்யந்த³பங்க்திரிவ தீ³வ்யதி ஹாரயஷ்டி: ॥ 72 ॥

கெட்டலைந்து நான் இனி நன்றானேன்
கிட்டவந்தால் தாய் பால் சுரக்கும்
முத்து மாலையாய் நானிருப்பேன்
சத்தாம் தாய்ப்பால் குடித்திடுவேன்

யத்தத்³த⁴நுர்ஜநமநோமயமைக்ஷவம் தே
தஸ்யாஸ்து தே³வி ஹ்ருʼத³யம் மம மூலதே³ஶ: ।
சாபாதி⁴ரோபணவிதௌ⁴ சரணாஞ்சலேந
ஸம்பா⁴வ்யதே கில ஸமாக்ரமணம் கதா³சித் ॥ 73 ॥

உந்தன் கையில் இருப்பதுவோ ஜீவர் மனமாம் கரும்புவில்
எந்தன் மனதை உன்னடி வைத்தேன் ஏனென்றால்
நாணை ஏற்றும்போதினிலே உந்தன் காலடி என்மீது
பற்றி நிற்கும் பதத்தையே பாங்காய் நானும் விரும்புகின்றேன்

ஆஸ்தா²ய தா³ருணதரம் கமபி ஸ்வபா⁴வ-
மத்யந்தது³ஷ்க்ருʼதக்ருʼதாமபி ஶிக்ஷணாய ।
க்³ருʼஹ்ணாஸி ஸாயகபதே³ குஸுமாந்யமூநி
மாத: ஸுதேஷு மஹதீ கில ரூக்ஷதேயம் ॥ 74 ॥

தவறு செய்யும் பிள்ளைக்கு தண்டனை தன்னை தருபவளாம்
துயருராத புஷ்பபாணம் தாயவள் தனது கைக்கொண்டாள்
அயர்வுரும் நம்புலன்கள் அவளிடம் ஆயுதம்
தயவு கொண்ட தாயவள் பாணம்வீசி நிற்பளே

பாஶம் ஸ்ருʼணிம் ச கரயோஸ்தவ பா⁴வயந்த:
ஸம்ஸ்தம்ப⁴யந்தி வஶயந்தி ச ஸர்வலோகாந் ।
சாபம் ஶரம் ச ஸக்ருʼத³ம்ப³ தவ ஸ்மரந்தோ
பூ⁴பாலதாம் த³த⁴தி போ⁴க³பதா²வதீர்ண: ॥ 75 ॥

பாசமும் அங்குசமும் பார்வதி கையிலே
நேசமுடன் நினைப்பவர்கள் நாடியது கையிலே கொண்டாள் வில்லும் அம்பும்
கைதொழுவார் பெறுவரே அரசாக்‌ஷி

பாஶாங்குஶௌ தவ கரே பரிசிந்த்ய ராக³-
த்³வேஷௌ ஜயந்தி பரமார்த²வித³ஸ்து த⁴ந்யா: ।
ஏகத்ர சாபமிதரத்ர ஶரம் ச மத்வா
வ்யாவர்தயந்தி ஹ்ருʼத³யம் விஷயாந்த⁴கூபாத் ॥ 76 ॥

பக்திசெய்யும் சான்றொர்கள் பாசஅங்குசம் நினைப்பார்கள்
எக்கணமும்தன் மனந்தனிலே இராகத்வேஷம் துறப்பார்கள்
வில்லும் அம்பும் விவேகிகள் உள்ளம் தன்னில் உவந்தேதான்
அல்லும் பகலும் அலைச்சலுறும் ஆசைதன்னை அழிப்பார்கள்

உத்க்ராந்தமாந்தரமித³ம் ஶரணம் ஜநாநா-
மப்யேதி சந்த்³ரமிதி ஹே ஶ்ருதயோ வத³ந்தி ।
ஆஸ்தாமித³ம் மம து தே³வி மநோঽது⁴நைவ
லீநம் த்³ருʼட⁴ம் வத³நசந்த்³ரமஸி த்வதீ³யே ॥ 77 ॥

மனித மனத்திற்கு அதிபதியாம் ஒளிரும் மதியெனும் மங்களத்தான்
எனக்கோ அம்மதியில்லை மனமும் அவன்கதி அடைவதில்லை
உன்முக மண்டல சந்திரனை என்அகம் தன்னில் வைப்பேனே
பின்னர் வருகின்ற பிறப்பெல்லாம் போதுமென்றெனக்கு அருள்வாயே

வித்³யாத்மநோ ஜநநி தாவகத³ந்தபங்க்தே:
வைமல்யமீத்³ருʼகி³தி வர்ணயிதும் க்ஷம: க: ।
தத்ஸம்ப⁴வா யத³மலா வசஸாம் ஸவித்ரீ
தந்மூலகம் கவியஶோঽபி ததஸ்தராம் யத் ॥ 78 ॥

சுத்தவித்தை வெண்மைபோல் ஒளிரும் உந்தன் பல்வரிசை
வித்தை தனக்கு அதிபதியாம் ஸரஸ்வதி அவளும் வெண்ணிறத்தாள்
கத்த வித்தை கவிஞர்களும் அவரின் கவிதையும் வெண்ணிறமே
உத்தம வெண்மையே உயர்வான அறிவின் குணமே அதை அடைவேன்

ஸ்வச்சா²பி தே வஹதி யத்கில த³ந்தபங்க்தி:
ஸ்வச்ச²ந்த³நிர்த³லிததா³டி³மபீ³ஜஶோபா⁴ம் ।
தந்மே ரஜோவ்யதிகராதி⁴கபாடலிம்நி
சித்தே பரம் பரிசயாதி³தி சிந்தயாமி ॥ 79 ॥

வெற்றிலை சிவப்பாய் உன் பற்கள் மாதுளபழம்போல் ஆகிடுமோ
குற்றம் கொண்ட என்மனமோ இரஜோகுணத்தை அடைந்ததுவே
மற்றதைப் பற்றி கவலையிலை மாதா உன்னை நினைத்திடுவேன்
சற்றே உந்தன் வெண்பற்கள் சிவப்பாய் ஆனதோ என்னினைவால்

அர்த⁴ம் ஜிதத்ரிபுரமம்ப³ தவ ஸ்மிதம் சே-
த³ர்தா⁴ந்தரேண ச ததா² ப⁴விதவ்யமேவ ।
தச்சிந்தயே ஜநநி காரணஸூக்ஷ்மரூப-
ஸ்தூ²லாத்மகத்ரிபுரஶாந்திக்ருʼதே ஸ்மிதம் தே ॥80 ॥

முப்புரம் எரித்தார் புன்சிரிப்பால் உன் பாதி
அப்புறம் இருப்பது மறுபாதி அதுவே உந்தன் புன்சிரிப்பு
அப்புறம் போனது என்முத்தேகம் அதுவே அதற்கு காரணமாம்
எப்புறம் நோக்கினும் தோன்றுவது உந்தன் அழகிய புன்சிரிப்பே

மத்க்லேஶத³ர்ஶநபரித்³ரவத³ந்தரங்க³-
ஹைய்யங்க³வீ நபரிவாஹநிப⁴ம் ஜநந்யா: ।
அந்தஸ்தமோபஹமநுஸ்மரதாம் ஜநாநாம்
மந்த³ஸ்மிதம் பு⁴வநமங்க³ளமஸ்து பூ⁴த்யை ॥ 81 ॥

ஸம்சாரக் கஷ்டத்தில் எந்தன் மனம் உருகுதே
அம்மாவென்றுனை அழைக்க நீயுமதில் உருகுவாய்
சிம்மத்தில் ஏறிவந்து ஜன்மமாயை நீக்கையில்
வம்புசெய்யும் மனமதுவும் நில்லாமல் நீங்குமே

ஸாம்ஸித்³தி⁴காநநஸரோருஹதி³வ்யக³ந்த⁴-
ஸாந்த்³ரீக்ருʼதேந்து³ஶகலாகலிதாதி⁴வாஸம் ।
தாம்பூ³லஸாரமகி²லாக³மபோ³த⁴ஸாரம்
மாதர்விதே⁴ஹி மம வக்த்ரகலாசிகாயாம் ॥ 82 ॥

வாய் மணக்கும் தாம்பூலம் வாசனையும் மணக்குமே
தாய் உந்தன் பிள்ளை நான் என்வாயில் உமிழுவாய்
மாய்கை நீங்கி மங்களத்தை மண்ணிலே அடைந்திட
சேயுந்தன் செய்யுளை செந்தமிழில் ஆக்குவேன்

நாஸாமணிஸ்தவ ஶிவே சிரஸம்ஸ்தவேந
ப்ரத்யாஹ்ருʼதே மநஸி பா⁴தி தபோத⁴நாநாம் ।
அஜ்ஞாநஸந்ததிநிஶாத்யயஸூசநார்த²ம்
ஆவிர்ப⁴வந்த்யஸுரதே³ஶிகதாரகேவ ॥ 83 ॥

முளைதெழுந்த வெள்ளிபோன்ற உன் புல்லாக்கு ஒளியினில்
களைத்திடாத முனிகணங்கள் காட்சியினைப் பெறுவரே
துளைத்திடாமல் துன்ப இருள் தொலைதூரம் போகுமே
திளைத்துனிற்கும் தரணியும் இன்பம் வந்து நிறையுமே

தாம்பூ³லக³ர்ப⁴பரிபு²ல்லகபோலலக்ஷ்ய-
தாடங்கமௌக்திகமணிப்ரதிபி³ம்ப³த³ம்பா⁴த் ।
அஸ்தத்³வயவ்யதிகராமலஸத்வமாத்³யம்
வர்ணம் பி³ப⁴ர்தி ஜட²ரே தவ வக்த்ரபி³ம்ப³ம் ॥ 84 ॥

வெற்றிலைக் குதப்பலால் வீங்கி நிற்கும் கன்னத்தில்
சுற்றி சுற்றி வந்திடும் உன் காதோலை முத்துமே
பற்றி பற்றி கர்ப்பத்தில் பிரகாசிக்கும் ஓமைப்போல்
சற்று தோன்றி சம்சார சாகரத்தை கடத்துமே

த³த்தே ஶ்ரியம் ப³ஹுவிதா⁴ம் குஶலாநி த³த்தே
த³த்தே பத³ம் ஸுரபதேரபி லீலயைவ ।
ஈத்³ருʼக்³விதா⁴ம்ப³ தவ த்³ருʼஷ்டிரிதோঽதி⁴கா வா
நாத்³யாபி கர்ணமதிவர்திதுமீஶ்வரீயம் ॥ 85 ॥

கர்ணன் என்ற ஒரரசன் கொடுப்பதிலே வள்ளலாம்
கர்ணத்தினை தாண்ட உந்தன் விழியினுக்கு இயலுமோ
சொர்ணமான உன்முகம் சொரூப ஞானம் அருளுமே
வர்ணமான வசனங்கள் வாக்கினிலே வாருமே

பாஶாணகூடகடி²ணே ஜநது³ர்விகா³ஹே
வ்யர்த²ம் மஹத்யுபநிஷத்³விபிநே ப்ரவ்ருʼத்தா ।
ஸேவ்யேத கேந தவ லோசநசந்த்³ரிகேய-
மேநாம் நிபாதய ஸக்ருʼந்மயி தப்யமாநே ॥ 86 ॥

வேதசிகை காட்டிலே வீணாகும் உன் விழினிலவு
தாகம் கொண்ட என்மனத்தில் ஒருதரம் விழுந்திடின்
மோகமோகமோகங்கள் மடிந்துவிழ லாகுமே
ஆகாரம் வேண்டுவோற்கே அன்னமளிக்க வேண்டுமே

காமம் ஶிவேந ஶமிதம் புநருஜ்ஜகா³ர
த்³ருʼஷ்டிஸ்தவேதி கிமியம் ஜநநி ஸ்துதிஸ்தே ।
லீலாப்ரஸூதபுருஷார்த²சதுஷ்டயாயா-
ஸ்தஸ்யா: பரம் து ஸ ப⁴வத்யவயுத்யவாத:³ ॥ 87 ॥

விழிக்கடையால் விழித்தெழுந்தான் விட்டுணுவின் புதல்வனும் (காமன்)
விழிக்கடையின் வேகமதால் காமன் மட்டும் விழிக்குமோ
தழைத்து நிற்கும் தர்மமும் அர்த்தமும் விழியினால்
மழித்து பெறும் மோக்ஷமும் கடைக்கண்ணால் கிடைக்குமே

ஸோமோ ஜக³ஜ்ஜநயிதேதி யதா³ஹ வேதோ³
நேத³ம் லதாபரமிதி ப்⁴ரமிதவ்யமார்யை: ।
ய: ஶைவவாமதநுவர்திப⁴வத்³த்³ருʼகா³த்மா
சந்த்³ரோ ஜக³த்ஸ்ருʼஜதி தத்பர ஏஷ வாத:³ ॥ 88 ॥

ஸோமனால் இவ்வுலகு சொக்கி நிற்கும் என்பரே
ஸோமநென்றால் பானம் என்று சகத்திலே நினைப்பரே
ஸோமனவன் உன்விழியென்று சாத்திரமும் சொல்லுமே
ஆமாமாம் அவ்விழியே அகிலத்தை காப்பதாம்

ஸூச்யக்³ரவத்³வஸுமதீமணுவச்ச மேரும்
த்³ருʼஷ்டிர்யத³ம்ப³ தவ பஶ்யதி தா³நஶௌண்டா³ ।
த்³ருʼஷ்டாஸ்த்வயா வயமபீஹ தத: ஸ்மராமோ
வேஶந்தமேவ ப⁴வஸாக³ரமுத்தரங்க³ம் ॥ 89 ॥

நீண்ட பூமி உன்விழியால் கொண்டை ஊசி ஆனதே
அண்டமெலாம் அருள் விழிக்கு அணுவாக ஆனதே
தொண்டரெலாம் உன்விழியை தொழுதுனிற்பதானதால்
பண்டுதோய்ந்த பவக்கடலும் சிறு குட்டையாகிப் போனதே

வாணீநிகேதநதயா க⁴நஸாரகௌ³ரா:
கல்ஹாரகேஸரருச: கமலாநுஷங்கா³த் ।
மாதர்ஜயந்தி ஶரணாக³தலோகசேதோ-
மாலிந்யமார்ஜநவஶாத³ஸிதா: கடாக்ஷா: ॥ 90 ॥

வாக்கினது அரசி உன்விழியின்வழி வசிக்கிறாள் (வெளுப்பு)
ஆக்கினை செய்துனிற்கும் இலக்குமியுன் விழியினுள் (சிவப்பு)
போக்கினிற்பர் பாவத்தை பக்தருமுன் விழியினால் (கருப்பு)
வெளுப்பு சிவப்பு கருமையால் வந்தவிதம் இவ்விதம்

ஆகர்ணமுல்லஸதி மாதரபாங்க³தே³ஶே
காலாஞ்ஜநேந க⁴டிதா தவ பா⁴தி ரேகா² ।
ஶைவாலபங்க்திரிவஸந்ததநிர்ஜிஹாந-
காருண்யபூரபத³வீகலிதாநுப³ந்த:⁴ ॥ 91 ॥

கருவிழிதான் குளமேன்றால் கண்மைதான் பாசியோ
இருவிழிக்குள் இவ்வுலகம் இமைப்போதில் இருக்குமே
திருவிழிக்குள் கண்மணியாய் திருத்தொண்டர் இருப்பரே
கருக்குழிக்குள் கிடக்காத கருத்தையது நல்குமே

விஶ்வம் ஸ்ருʼஜதி ஹந்தி ச ய: கடாக்ஷோ
விஶ்வஸ்யதாம் கத²மஸௌ சபலஸ்வபா⁴வ: ।
ஏஷோঽபி யாமநுஸரல்லப⁴தே யஶாம்ஸி
தாமேவ விஶ்வஸிமி தே³வி தவாநுகம்பாம் ॥ 92 ॥

உற்பத்தி செய்வதுவும் காப்பதுவும் அழிப்பதுவும்
சற்றும் நிலையில்லா உன்விழியின் செயலன்றோ
உற்றுப்பார்க்கின்ற நிலையில்லா விழியை நம்புவதோ
கற்று தெளிந்தோர்கள் கருத்தை நானறியேன்

அர்த⁴ம் கலங்கரஹிதா கருணைவ ஶம்போ⁴-
ரர்த⁴ம் கு³ணாஸ்ததி³தரே ஸகலா: ஸமேதா: ।
இத்யம்ப³ ஸம்ப்ரதி கில ஸ்பு²ரிதம் ரஹஸ்யம்
ஸம்பஶ்யதோ மம ப⁴வந்மயமைஶமர்த⁴ம் ॥ 93 ॥

பாதிஉடல் கொண்டதனால் பரசிவனின் குணங்களும்
மீதிஉடல் முழுதுமே மூளும் உந்தன் கருணையும்
தீதிலாத தத்துவம் உன்னால் தரணி வந்த தெங்கனே
பாதியும் மீதியும் என்னால் பாக்களாகி நின்றதே

அம்ப³ ப்⁴ருவோஸ்தவ விசேஷ்டிதமப்ரமத்தம்
ஸம்பஶ்யதாம் நிஜநிஜார்த²நிதே³ஶஹேதோ: ।
தந்மூலதே³ஶநிஹிதா நிப்⁴ருʼதா ஸுராணாம்
த்³ருʼஷ்டி: ப்ரயாதி ம்ருʼக³நாபி⁴விஶேஷகத்வம் ॥ 94 ॥

புருவத்தின் அசைவு கொண்டு கட்டளைகள் வாருமே
திருவான தேவர்கள் தெரிந்துகொண்டு செய்வரே
உருவான கஸ்தூரிப் பொட்டு அவர் பார்வை தன்னாலே
கருவான காமனைகள் ஆனவிதம் இவ்விதம்

ஸாரம் கணம் கணமக⁴ர்மருசாம் ஸஹஸ்ரா-
த்ஸங்க்³ருʼஹ்ய நிர்மிதமித³ம் தவ வக்த்ரபி³ம்ப³ம் ।
தாவத்ஸுதா⁴கரகலங்ககுலாநி பஶ்சா-
தே³கத்ர தே³வி நிஹிதாநி கசாபதே³ஶாத் ॥ 95 ॥

ஆயிரம் சந்திரரால் ஆனதுந்தன் பொன் முகம்
ஆயிரம் களங்கங்கள் போன இடம் எவ்விடம் ?
ஆயிரமாய் உன் கூந்தல் ஆனதிந்த கலங்கத்தால்
சாய்ந்து நிற்கும் உன்முகம் பாரமதைத் தாங்குமோ

விந்யஸ்தமிந்த்³ரமணிகந்த³லஸுந்த³ரேஷு
கேஶேஷு தே ஸ்ப²டிகநிர்மலமிந்து³க²ண்ட³ம் ।
ஆதா⁴ரஸங்க³திவஶாத³ஸிதாயமாந-
மிந்தீ³வரச்ச²த³வதம்ஸத³ஶாம் பி³ப⁴ர்தி ॥ 96 ॥

நீலக்கல்லின் நிறம்போல உந்தன் கூந்தல் விளங்குமே
நீலமான சந்திரன் கிரணங்கள் தோன்றுமே
பாலமாகும் சந்திரன் உன்பாலத்தில் நின்றனே
காலமெல்லாம் உன்முகம் என்கருத்தில் தோன்றுமே

சிந்தாமணிஸ்த்ரிபு⁴வநேஶ்வரி கௌஸ்துப⁴ஶ்ச
க்²யாதௌ மணீ தவ க்³ருʼஹாங்க³ணகுட்டிமஸ்தௌ² ।
கிம் ரத்நமந்யது³பலப்⁴ய கிரீடகோடிம்
வாசஸ்பதிப்ரப்⁴ருʼதயஸ்தவ வர்ணயந்து ॥ 97 ॥

இரண்டான இரத்தினம் கிடக்குத்துந்தன் வாயிலில்
இரத்தினங்கள் கிரீடத்தில் பொருத்தி வைக்கலாகுமோ
ப்ரஹச்பதியும் அறிவரோ பூக்கும் அந்த இரத்தினம்
சரசரக்கும் சிரசிலே சேர்த்து வைக்கலாகுமோ

ப்ராது³ர்ப⁴வத்தரணிபி³ம்ப³ஶதாருணாநி
பர்யாப்தஶீதகிரணாயுதஶீதலாநி ।
ஶ்ருʼங்கா³ரஸாரபரிவாஹமயாநி மாத-
ரங்கா³நி கேঽபி சரமே ஜநுஷி ஸ்மரந்தி ॥ 98॥

கருத்திலே உன்னுடல் சிவக்கடலாய் நிற்குமே
அருத்தம் மிக்க அவ்வுடல் அந்திஜன்மம் தோன்றுமே
பொருத்தமான பூவுடல் பூவுலகை மறைக்குமே
விருத்தரும் பாலராகும் விந்தையிலே விந்தையே

ப்ரத்யுக்³ரகுங்குமரஸாகலிதாங்க³ராக³ம்
ப்ரத்யங்க³த³த்தமணிபூ⁴ஷணஜாலரம்யம் ।
தாம்பூ³லபூரிதமுக²ம் தருணேந்து³சூட³ம்
ஸர்வாருணம் கிமபி வஸ்து மமாவிரஸ்து ॥ 99 ॥

குங்குமத்தைப் பூசிய கொழுந்தணல் மேனியும்
அங்கமெலாம் அணியினை அணிந்து நிற்கும் அழகுடன்
செங்கைநிற வாயிலே தாம்பூலம் தரித்துமே
எந்தன் முன்னே இப்போதே எழுந்து வந்து நிற்பையே

அர்த⁴ம் ஸ்த்ரியஸ்த்ரிபு⁴வநே ஸசராசரேঽஸ்மி-
ந்நர்த⁴ம் புமாம்ஸ இதி த³ர்ஶயிதும் ப⁴வத்யா ।
ஸ்த்ரீபும்ஸலக்ஷணமித³ம் வபுராத்³ருʼதம் ய-
த்தேநாஸி தே³வி விதி³தா த்ரிஜக³ச்ச²ரீரா ॥ 100 ॥

பாதி பேர்கள் பெண்களும் மீதி பேர்கள் ஆண்களும்
மோதி நிற்கும் உலகிது முப்புரத்தின் மூலமே
நேதி நேதி நேதி என்று வேதம் கூறும் உன்னையே
பாதியுடல் தரித்த உந்தன் பாகம் இப்பிரபஞ்சமே

நிர்மாஸி ஸம்ஹரஸி நிர்வஹஸி த்ரிலோகீம்
வ்ருʼத்தாந்தமேதமபி வேத்தி ந வா மஹேஶ: ।
தஸ்யேஶ்வரஸ்ய கி³ரிஜே தவ ஸாஹசர்யா-
ஜ்ஜாத: ஶ்ருதிஷ்வபி ஜக³ஜ்ஜநகத்வவாத:³ ॥ 101 ॥

படைத்தல் காத்தல் அழித்தல் மூன்றும் உந்தன் பாதம் செய்யுமே
உடையவராம் உந்தன் துணைவர் உண்மையிதை அறிவரோ
படைப்பவர் என்ற பேரை பரசிவனும் பேராய் பெற்று நிற்பரே
விடையுடன் உந்தன் பாதி விழுமி நிற்பதால் அப்பெயரதோ

ஸத்தாஸ்யக²ண்ட³ஸுக²ஸம்வித³ஸி த்ரிலோகீ-
ஸர்க³ஸ்தி²திப்ரதிஹதிஷ்வபிநிர்வ்யபேக்ஷா ।
த்வாமந்தரேண ஶிவ இத்யவஶிஷ்யதே கி-
மர்த⁴ம் ஶிவஸ்ய ப⁴வதீத்யநபி⁴ஜ்ஞவாத:³ ॥ 102 ॥

முத்தொழிலும் செய்வதற்கு மூலமே நீயலோ
எத்தொழிலும் இயலுமோ வேறெந்த பேருக்கும்
அத்தன் உந்தன் பாதிஎன்ப தறியாதோர் மொழியலோ
உத்தமமாய் இருப்பது ஒன்றுதான் அது நீயலோ

நாஸ்மிந்ரவிஸ்தபதி நாத்ர விவாதி வாதோ
நாஸ்ய ப்ரவ்ருʼத்திமபி வேத³ ஜக³த்ஸமஸ்தம் ।
அந்த:புரம் ததி³த³மீத்³ருʼஶமந்தகாரே-
ரஸ்மாத்³ருʼஶாஸ்து ஸுக²மத்ர சரந்தி பா³லா: ॥ 103 ॥

உந்தன் அந்தப்புரத்திலே அந்த காற்று வீசுமோ
விந்தையான உலகிதில் வேகும் அக்னி வாருமோ
சந்ததம் சீரும் நீரும் சபையிதனில் நுழையுமோ
உந்தன் பிள்ளை நாங்களோ உலவிநின்று குலாவுவோம்

த்வத்ஸந்நிதா⁴நரஹிதோ மம மாஸ்து தே³ஶ-
ஸ்த்வத்தத்த்வபோ³த⁴ரஹிதா மம மாஸ்து வித்³யா ।
த்வத்பாத³ப⁴க்திரஹிதோ மம மாஸ்து வம்ஶ-
ஸ்த்வச்சிந்தயா விரஹிதம் மம மாஸ்து சாயு: ॥ 104 ॥

வேண்டவே வேண்டாமுந்தன் உருவிலா கோயிலும்
வேண்டவே வேண்டாமுந்தன் பேரிலா வித்தையும்
வேண்டவே வேண்டாமுந்தன் பக்தியிலா வம்சமும்
வேண்டவே வேண்டாமுந்தன் நினைவிலா ஜன்மமே

த்வம் தே³வி யாத்³ருʼக³ஸி தாத்³ருʼக³ஸி த்வமீத்³ருʼ-
கே³வேதி வக்துமபி போ³த்³து⁴மபி க்ஷம: க: ।
மாமேவ தாவத³வித³ந்நதிபாமரோঽஹம்
மாத: ஸ்துதிம் த்வயி ஸமர்பயிதும் விலஜ்ஜே ॥ 105 ॥
எவ்விதம் நீயுமென்று எவருமிங்கு அறிவரோ
அவ்விதம் அவளுமென்று அறிஞரும் அறிவரோ
என்விதம் நானுமே ஏதென்று அறிகிலேன்
இவ்விதம் இருக்க நானும் உன்னை தொழுவனோ

காசித்க்ருʼதா க்ருʼதிரிதி த்வயி ஸாঽர்பிதேதி
காபி ப்ரமோத³கணிகா ந மமாந்தரங்கே³ ।
மௌட்⁴யம் மதீ³யமிஹ யத்³விதி³தம் மமைவ
கிம் த்வம்ப³ விஶ்வஸிமி தீ³நஶரண்யதாம் தே ॥ 106 ॥

தோத்திரம் செய்து உன்னை தோத்தரித்து நிற்பதென்னும்
வாத்திரம் எனக்கு இல்லை வீணிலே மொழிகிறேன்
சாத்திரம் கூறும் உண்மை சிறிது நானும் அறிகிலேன்
பாத்திரம் இவனுமென்று பாவப்பட்டு இரங்குவாய்

காலாநபாஸ்ய விஷுவாயநஸங்க்ரமாதீ³-
நஸ்தங்க³தே ஹிமகரே ச தி³வாகரே ச ।
அம்ப³ ஸ்மரேயமபி தே சரணாரவிந்த³-
மாநந்த³லக்ஷணமபாஸ்தஸமஸ்தபே⁴த³ம் ॥ 107 ॥

உதிக்கும் மறையும் சூர்ய சந்த்ரர் ஓர்நாளில் மறைவரே
உதிக்காமல் உன்னடியில் ஓர்நாளில் நிறைவரே
பதிதமான அந்த நாளில் என்பக்கம் நீ வருவையோ
கதியும் நீ விதியும் நீ வேறு துணை இல்லையே

சதுரத்⁴யாயீரூபம் கலஹம்ஸவ்யஞ்ஜநம் ஜக³ந்மாது: ।
அபரப்³ரஹ்மமயம் வபுரந்த: ஶஶிக²ண்ட³மண்ட³நமுபாஸே ॥ 108 ॥

பிரம்ம சூத்ரம் நீயலோ ஹம்ஸ நிலையும் நீயலோ
பிரம்ம சப்தம் நீயலோ சிரம் தரித்தாய் சந்த்ரனை
உறவு நீ உன்னையே உளம் தனில் தரித்தனே
பிறவி நீங்கி பேரின்ப நிலையில்நானும் நிற்பனே

॥ இதி ஶ்ரீ நீலகண்ட²தீ³க்ஷிதவிரசித:
ஶ்ரீஆநந்த³ஸாக³ரஸ்தவ: ஸம்பூர்ண: ॥

“பேரின்பக் கடல்” என்ற தமிழ்ப் பாடல்கள் நிறைவுற்றது.